Waarom ik worstel met motivatie en hoe angst mij tegenhoudt

Het voelt ergens ironisch.

Ik ben bezig met het maken van een cursus over motiverende gespreksvoering. Over mensen helpen om in beweging te komen. Over weerstand begrijpen. Over ambivalentie.

Over verandering.

En tegelijk… zit ik zelf vast.

Toen ik 4 maanden geleden begon aan het ontwerpen van de cursus, ging alles nog heel vlot. Ik was gefocust, startte met volle goesting en mijn werktempo lag heel hoog. Ik dacht toen, als dit zo verder gaat, dan is mijn cursus over een maand klaar.

Maar hoe verder ik geraakte in het maken van de cursus, hoe meer weerstand er kwam opduiken en hoe meer ik afleiding begon te zoeken en uit te stellen.

Ik had dit moment voorspelt. Het is niet de eerste keer dat ik vol enthousiasme aan een project start en dan halverwege op weerstand bots. Weerstand die hoofdzakelijk heeft te maken met mijn

eigen angsten. In deze blog neem ik je mee in hoe ik worstel met mijn motivatie en hoe angst mij tegenhoudt.

De realiteit achter de schermen

Wat je niet ziet:

• De momenten waarop ik mijn camera klaarzet… en hem weer uitzet

• De halve scripts die blijven liggen

• De uren die verdwijnen in scrollen

• Het stemmetje dat zegt: “wie zit hier eigenlijk op te wachten?”

  
  

Imposter syndroom

Er zit een stem in mij die fluistert:

• “Wie ben jij om dit te maken?”

• “Er zijn mensen die dit beter kunnen.”

• “Straks val je door de mand.”

Veel van wat ik weet, heb ik geleerd in vorige jobs.

In teams. In opleidingen. In de praktijk.

En ergens zit er een stem die zegt:

“Mag jij dit wel gebruiken?”

“Is dit wel van jou?”

Alsof ik iets “steel”. Alsof ik eerst toestemming moet krijgen om zichtbaar te mogen zijn.

Vooral naar dichte (ex)collega's heb ik heel hard dit gevoel, omdat ik op gelijke hoogte wil blijven met hen.

Hoe angst mij tegenhoudt om voor de camera te spreken

Een workshop voor 60 mensen geven? Geen probleem.

Een groepsgesprek begeleiden? Helemaal mijn ding.

Maar een camera?

Dat is confronterend stil.

Geen reacties. Geen energie.

Alleen jij… en je eigen oordeel.

Dus wat doe ik?

Uitstellen. Twijfelen. Nog wat bijschaven.

Afleiding als ontsnapping

Als het spannend wordt, wordt alles plots aantrekkelijk:

• Nog snel even Instagram

• Even iets opzoeken

• Nog een video kijken

• Nog wat “onderzoek” doen

  
  

En voor je het weet, ben je een uur verder.

Zonder iets te hebben gemaakt.

Uitstel voelt dan even als opluchting.

Maar daarna komt de frustratie en de zelfkritiek.

Mijn brein: snel, vol… en soms overal tegelijk

Mijn hoofd is geen rechte lijn. Het is eerder een browser met 27 tabbladen open.

En als ik dan weer begin te scrollen, herken ik mezelf snel in bepaalde advertenties die sterk op dit gevoel inspelen zoals Liven.

Niet omdat ze alles oplossen, maar omdat ze iets benoemen:

• Moeite met starten

• Snel afgeleid

• Groot denken

• Moeilijk afmaken

En dat laatste… dat is waar het schuurt.

Angst eet de ziel op

Op de onderkant van mijn horloge staat een zin uit Angst essen Seele auf van Rainer Werner Fassbinder:

“Angst essen Seele auf.”

Angst eet de ziel op.

En ik merk hoe waar dat is.

Niet dramatisch. Maar subtiel.

In het uitstellen. In het klein houden. In het niet beginnen.

En tegelijk ook beseffen, hoe meer ik naar die angst blijf luisteren, hoe kleiner ik word.

Angst als richtingaanwijzer

Iemand die veel over het thema angst heeft geschreven en een enorme inspiratiebron voor mij is geweest, is Jan Geurtz. In zijn boek 'Verslaafd aan liefde' schrijft hij het volgende:

"Het is een grote misvatting dat je een angst eerst moet overwinnen voordat je kunt gaan doen waar je bang voor bent. In werkelijkheid moet je eerst doen waar je bang voor bent, terwijl je er bang voor bent. Pas daarna verandert die angst in een goed gevoel van bevrijding en eigenwaarde.’…’En dat is precies het geheim van de angst. Het lijkt alsof de angst tegen je zegt: ‘Pas op, dat kun je niet, dat wordt niks, niet proberen, weglopen.’ In werkelijkheid zegt de angst: ‘Hier wil je graag naar toe, hier ligt een uitbreiding van je geluk."

Dit vond ik zo'n geweldige binnenkomer.

Om te groeien moet je niet eerst je angst overwinnen, maar doen waar je angstig voor bent.

En dan is er ook nog… het leven

Alsof het nog niet genoeg was:

Er speelde ook een relatiebreuk.

En dat doet iets met je.

Je energie verandert.

Je focus verschuift.

Je hoofd zit voller dan je wil.

Het leven praat altijd mee.

De harde spiegel

Als ik eerlijk ben, is dit niet de eerste keer.

Ik ben al vaker begonnen met projecten.

Vol goesting. Vol ideeën.

En dan…

Half afgewerkt.

Of helemaal niet.

Niet omdat ik het niet kon.

Maar omdat ik ergens onderweg afhaakte.

Dat is geen toeval.

Dat is een patroon.

De creatiespiraal… en waar ik blijf hangen

Binnen mijn huidige job werk ik als trainer bij Brake-Out.

Een 3 jarig kracht -en talentgericht traject voor jongvolwassenen die zichzelf willen lanceren. In dit traject werken we vaak met de 12 stappen van de creatiespiraal van Marinus Knoope.

Marinus Knoope beschrijft het mooi:

• Wensen

• Verbeelden

• Denken

• Onderzoeken

• Voorbereiden

Daar ben ik goed in.

Maar dan komt het stuk waar het schuurt:

• Handelen

• Volhouden

En dat is exact waar ik keer op keer vastliep.

Mijn brein kent ondertussen dit scenario:

1. Nieuw idee → energie

2. Start → spanning

3. Moeilijk → uitstel

4. Afhaken → opluchting

5. Spijt → nieuw idee

   
   

Als nu niets verandert, herhaalt dit zich gewoon opnieuw.

Ook met deze cursus.

De droom (en de realiteit)

Er is een beeld dat in mijn hoofd zit:

Ik op een strand in Zanzibar.

Een cocktail in mijn hand.

En een melding op mijn gsm dat iemand mijn cursus heeft gekocht.

Mooi beeld.

Maar tegelijk, nog geen realiteit.

Ik bevind me in de moeilijkste fase van de creatiespiraal.

Volharden.

Wanneer alle demonen, of struikrovers zoals we het bij Brake-Out noemen aan je deur komen kloppen.

Misschien herken je dit

Misschien zit jij ook tussen:

• weten wat je wil

• en het toch niet doen

Misschien noem je het gebrek aan motivatie.

Maar misschien is het gewoon…

angst, vermomd als uitstel.

Tot slot

Ik maak die cursus niet omdat ik alles onder controle heb.

Ik maak hem omdat ik er zelf middenin zit.

Omdat ik weet hoe het voelt om vast te zitten… en toch te willen bewegen.

En deze keer?

Deze keer wil ik de cirkel rond maken.

Niet blijven hangen in dromen.

Maar door het moeilijkste stuk gaan:

doen en volhouden.

Tot die dag dat ik daar zit.

Met die cocktail.

En die melding.

Maar eerst…

vandaag één ding afmaken.

Dankwoord

Vandaag liep de deadline af voor de testdeelnemers om hun feedback te delen over de cursus.

Een twintigtal deelnemers schreven zich in.

Allemaal zijn ze ervaringsdeskundigen in het werken met jongeren.

Ze kwamen vanuit verschillende organisaties: Minor-Ndako, Abrusco, Alba, De Wissel, Groep Intro, Erat,...

Ik ben hen stuk voor stuk enorm dankbaar voor hun waardevolle feedback en hun steun doorheen dit proces. Jullie waren een grote hulp! Merci!

Blijf je graag op de hoogte van de lancering van de cursus, zet je dan zeker op de lijst via deze link: Kom op de lijst!

Maar nu dus eerst die laatste 20% afwerken!