“Het was een goed gesprek… maar er veranderde niets.”

Dat is misschien wel de zin die ik het vaakst hoor van collega-coaches.

En ik heb hemzelf zelf ook meermaals uitgesproken.

Het gesprek voelde veilig.

De jongere vertelde open.

Er was vertrouwen.

En toch…

Een week later zat ik opnieuw tegenover dezelfde jongere.

Met hetzelfde verhaal.

Dezelfde frustratie.

Dezelfde cirkel.

Dan begint het te knagen.

Doe ik iets fout?

Moet ik directiever zijn?

Moet ik confronteren?

Of net meer ruimte geven?

Wat veel coaches eigenlijk bedoelen wanneer ze zeggen dat ze een kader missen, is dit:

Ik wil dat mijn gesprekken ergens naartoe gaan.

Niet forceren.

Niet pushen.

Maar wél richting.

Alleen luisteren is niet genoeg

In het begin dacht ik dat goed begeleiden vooral betekende:

• Empathisch luisteren

• Begrip tonen

• Er zijn

En dat klopt ook. Maar het is niet voldoende.

Want jongeren hebben niet alleen een veilige plek nodig om hun verhaal te doen.

Ze hebben ook iemand nodig die hen helpt ontdekken wat ze zélf willen.

Zonder dat blijft een gesprek horizontaal.

We praten.

We begrijpen.

We knikken.

Maar er beweegt niets.

Wat ik miste (en veel coaches met mij)

Wat ik miste, was procesbewustzijn.

Weten:

• Waar zitten we in dit gesprek?

• Is dit ventileren of ontstaat hier motivatie?

• Hoor ik behoudtaal of verandertaal?

• Is dit het moment om te verdiepen… of om te toetsen?

  
  

Zonder dat bewustzijn blijf je intuïtief werken.

En intuïtie is waardevol.

Maar het wordt pas krachtig wanneer het gedragen wordt door een helder kader.

Wat motiverende gespreksvoering voor mij veranderde

Toen ik motiverende gespreksvoering écht begon te begrijpen, viel er iets op zijn plaats.

Ik merkte dat ik:

• Minder begon te trekken

• Minder begon te overtuigen

• Minder begon te fixen

En meer begon te ontlokken.

Ik luisterde niet meer alleen naar wat een jongere zei.

Ik luisterde naar wat er onder zat.

Ik hoorde de twijfel.

De spanning.

De kleine zinnetjes waarin verandering al voorzichtig aanwezig was.

En daar begon ik op in te zoomen.

Niet op het probleem.

Maar op het verlangen.

Niet op wat niet lukt.

Maar op wat belangrijk is.

Dat gaf richting.

Zonder druk.

Het kantelpunt

Wat het grootste verschil maakte?

Ik leerde herkennen wanneer een gesprek klaar was om te bewegen.

Wanneer het belang duidelijker werd.

Wanneer het vertrouwen groeide.

Wanneer de veranderkant net iets sterker begon te klinken dan de behoudkant.

Dat zijn subtiele momenten.

Maar als je ze leert zien, verandert alles.

Dan wordt een gesprek geen praatmoment meer.

Maar een proces.

En jongeren voelen dat.

Ze voelen:

“Dit gaat niet alleen over wat er misloopt.”

“Dit gaat over wat ik wil.”

En daar ontstaat beweging.

Misschien herken je dit…

Misschien zit jij soms ook na een gesprek met dat gevoel:

Het was warm.

Het was open.

Maar het bleef hangen.

Dan ligt het waarschijnlijk niet aan jouw betrokkenheid.

Maar aan het ontbreken van een helder kompas.

Motiverende gespreksvoering heeft mij dat kompas gegeven.

Niet als trucje.

Niet als script.

Maar als manier van kijken, luisteren en begeleiden.

En sinds ik daarmee werk, blijven gesprekken zelden gewoon gesprekken.

Ze worden startpunten.

Dat is precies waarom ik mijn online cursus Motiverende gespreksvoering met jongeren heb ontwikkeld. Om dat kader te delen, dat ik zelf zolang miste.